هویت هزارگی

 ­                                       پيش­درآمدی بر

هزاره­گرايي دموکراتيک

(قسمت سوم)

 ­

کاظم وحیدی

 مروري بر تاريخ تبعيض

تاریخ تبعیض در کشور ما از عمری سه­صد ساله برخوردار بوده، از ابتدای حکومت قبایل مهاجر آغاز گردیده و امروزه به اوج خود رسیده است. وقتی میرویس خان پسر عالم­شاه هوتکی از قبیله­ی غلجایی که خوانین آن اغلب آلت­دست فرمان­روایان هندوستان بوده 1 و رییس این قبیله ملخی توخی در اطراف قلات تا سده­ی 19، فرمان اعزازی اورنگ­زیب پادشاه هندوستان را افتخاراً نگه­داشته بود2، طی ماجراهای عجیب و غریب و مشکوکی، هم­چنین با روحیه­ی شدیداً ضد شیعه­ای که با فرمانی از سوی علمای حجاز مبنی بر رافضی بودن شیعه­ها در دست، قدرت را تصرف کرد و عملاً بنای قوم­محوری و توسعه­طلبیِ برتری­جویانه­­ی قومی را پایه­گذاری نمود. رسیدن به قدرت و حفظ اقتدار، باتکیه بر قدرت­های بزرگ بیرونی، ماهیت حاکمیت قبایلی را می­ساخت که بعدها قدرت را در انحصار کامل خود قرار دادند.

بحران هویت و توهمات فکری

کاظم وحیدی

 طی مدت کوتاهی که به سایت جمهوری سکوت رو آورده­ام، با مسائلی آشنا شده­ ام که همه روزه نمونه ­های آن ­ها را در مقالات و نظرهای خوانندگان می ­بینم. گاهی سخنان و بحث ­ها چنان انتزاعی و غیرکابردی هستند که آدم افسوس می ­خورد که چرا نسل کنونی ما دچار چنین توهماتی شده ­اند. بعضا با تناقضاتی رو ­به ­رو می شویم که میان وضعیت و موقعیت گوینده (نویسنده و نظردهنده) با اندیشه­هایش وجود دارد. مثلاً فردی که با هزاران اشتیاق و مصرف پول و مشقت راه خود را به خارجه رسانده­ است، امروزه شعار عمل سر داده و به ­اصطلاح پند و اندزِ لنگش کن را از بیرون میدان نبرد می­دهد.

هزاره گرایی دموکراتیک

کاظم وحیدی

(قسمت دوم)

پس ماندن محققین تاریخ هزاره­ اغلب به­دلیل ناقص بودن کارهایی است که تاکنون صورت گرفته­اند. عظمت فاجعه­ی قتل­عام و نسل­کشی دوران امیر عبدالرحمان و نیز عدم دست­رسی به­ منابع زیاد در عرصه­ی وضعیت باستانی هزاره­ها، محققین تاریخ هزاره­ (مقصود خود هزاره­هاست) را واداشت تا بیش­تر حوادث و روی­داد­های یک سده و اندی اخیر (از زمان یورش عبدالرحمن به ­هزارستان) را به­بررسی گیرند. مسلماً این کار ناقصی بود و نمی­توانست پاسخ­گوی بحران­هویت نسل امروزین ما که درصدد درک و فهم تاریخ خود بوده و می­خواهند جای­گاه و منزلت خود را در ادوار مختلف تاریخی این کشور و تمدن­های بشری بدانند، نبود.

گفتمان نوین میان اقوام

کاظم وحیدی

 روزها و هفته­ها از پی هم می­گذشتند و بر گوشه­ی صفحه­ی بعضی از تلوزیون­ها و در متن یگان روزنامه­ای شمارش معکوس برای روز موعود (29 اسد) آغاز شده بود و به­همین دلیل قلب نامزدان هم هر روزی که می­گذشت پرطبش­تر می­گشت. خلاصه فضای گرم رقابت انخاباتی همه­جا را فراگرفته بود و با نصب عکس و دید و بازدیدها، معاملات و پول­پاشی و مهمان­بازی­های گسترده به­خوبی قابل درک بود.

جبهه‌ي ملي تجلي اراده‌ي ايران

كاظم وحيدي

هرمنوتیک دیگری از عاشورا

 کاظم وحیدی

 سال قمری با محرم و عاشورایش باز نو شد و چون همیشه حافظان نظم کهن بی­دغدغه نسبت به تحول زمان و نیازها و زبانش، به تکرار سرایش داستان­های اغلب ساختگی که اعتبار قیام حسین را خدشه­دار می­سازد، تنها به­فکر نانی­ هستند که از این رهگذر نصیب می­شوند و یک­دهه از محرم را با تبختر و فخرفروشی سپری می­کنند. اما در این گیرودار این عاشوراست که جاودانگی­اش را میان مشتی از احساسات پاک ولی تهی از محتوا بازهم بیش­تر از پیش از دست می­دهد.

هزاره­گرايي دموکراتيک ­

زندگي در سرزميني که درآن هيچ زمينه­اي براي رشد اقوام گوناگون و شکوفايي استعدادهاي­شان وجود ندارد، هميشه مايه­ي دغدغه، سرگرداني و سردرگمي کساني است که تمام همت و تلاش­شان سربلندي و پيش­رفت و آباداني آن بوده و نسل­درنسل براي حفظ این سرزمین هم خون داده­اند و هم خون­دل خورده­اند. باهمه­ي اين خون­ها، دل­سوزي­ها، فداکاري­ها و عشق به­اين سرزمين توسط اقوام مختلف کشور، امروزه وجه مميزه­ي اين مرزوبوم حداقل درمقايسه با همساي­گانش، فقر، عقب­ماندگي، وابستگي مفرط سياسي ـ اقتصادي، بي­سوادي و... ايست که ازسرتاپاي مملکت مي­بارد که بزرگ­ترین سهم این محرومیت و عقب­ماندگی­ها نصیب اقوام غیرپشتون و به­ویژه هزاره­ها گشته است. ویژگی اساسی این کشور فقدان استقلال سياسي ـ اقتصادي­ای می­باشد که باتمام شعارها و برپايي جشن­های باشکوهی برای استقلال و ادعاي تاريخ کهن و پر از مقاومت و مبارزه­ي ساکنانش، امريست مشهود و معلوم که نياز به هيچ تحليل و پژوهشی ندارد.

هزاره­ستيزي تلوزيون امروز پایانی ندارد

پاسخ به محتوای برنامه­ی «عبور از خط» چهارشنبه 8 میزان 1388

 کاظم وحیدی

 نقد و بررسي علمي يك موضوع داراي ويژگي­هايي است كه به­راحتي مي­توان آن را از ماجراجويي و غائله­سازي بازشناخت. در نقد علمي هميشه بايد اسناد و مصاديق بسيار شفاف و روشن مطرح گشته و روش­هاي نقد و تحليل منطبق با معيارهاي پذيرفته شده باشند. درحالي­كه در روش غائله­سازي، بدون توجه به مباني يادشده­ي یك تحليل درست، به­ كلي­گويي و اتهام كه زاييده­ي ذهن بيمار و آشفته­ي تحليل­گر مي­باشد، بسنده شده كه بعضاً خلط مسائل متعدد را نيز به­همراه دارد.